Kafamda deli sorular

Gurursuzluğa Övgü

Yine nasıl sinirlendim belli değil? Çünkü nasıl sinirlendiğin çok da kolay belirlenemiyor. Hayır, diyorsan ben ölçüyorum, kapa çeneni. Konumuz bu değil.

Canım merhaba.

Aşktan, aşka dair ıvır zıvırdan bir türlü kurtulamıyorum. An geliyor ya Allah Osmanlı çocuğuyuz elhamdülillah, yakala mayki ran forıst peşinde koşuyorum. Yakalayamadımsa sakin bir ağaç altı, red kit tipi kuru ot-dudak kenarı , şapkam öne hafif eğik, gölgede uzanıyorum. Bu kez o kenardan dürtüyor. Ya bi siktir git desem ve gitse yine olmuyor, çünkü her yerde aşk var mutlaka birininki rahatımı bozuyor.

Sonuç olarak;

 hala esas laf sokacağım kısma gelmedik.

Bahsedeceğim şey aşk acısı, aşkın kaç kişiyle yaşandığı, duyguların senden, senin bireyselliğinden ayrılıdığı o noktanın nerede başladığı. Ya da sadece biri ve belki hiç biri. Göreceğiz.

Önce biraz kırgınlıktan konuşacağım ama direkt, dolandırmadan.

Aşk bitiyor mu? Bitmiyor da bir şeye dönüşüyor mu? Bilmiyorum. Aslında çok da merak etmiyorum. Ama artık orada olmadığını anladığımız anda, kendi aşkımız veya birinin bize verdiği kendi aşkı, insanlığımıza dair diğer duygularımız daha çok yer kaplıyor ortamda.

-Duygular sıvı olmasa gerek, gaz mıdır acaba?-

*Duygu soyuttur canım diyen sen de bas git şu an.

Bence asıl insanlık sınavı –bak abartılı anlatım kullanıyorum sakıncası yok umarım- burada başlıyor. Bir zamanlar var olan ve yok olduğunda sana, seni yokmuş gibi hissettiren şeyi inkâr etmenin doğruluğunda başlıyor. Yüzleşme ve ardından başa çıkabilme biçiminde. Tabii ki dağıtmadan ve pek tabii ki kendini toparlanın da ayarını kaçırmadan.

Sonra gurur.

Gurur ne şaşalı kelime, gerçi benim için pek değil. Çok yüksek sesli olmasa da insanı yoran, anlaması zor müzikler çalan, mor ışıklandırılmış dolmuşun kokusu gibi kafamda; burnumun direğini titretirken başımı ağrıtıyor. Ve yazıda buradan itibaren ne yapıyorum sevgili okur biliyor musun? Gurursuzluğa methiyeler düzüyorum.

Elbette üzüldüğüm yerde karşımdakini üzmeden, huzursuz etmeden var olmamı sağlayan bir mekanizmam; içsel huzursuzluğumu saran gerçek ya da farazi sarhoşluğumun sabahı uyandığımda, dün gece pişmanlığımı olabildiğince azaltmamı sağlayan bir ‘şey’ olmalı. Ama bu buz gibi sert, buz gibi soğuk, buz gibi renksiz, yer yer keskin, tatsız tuzsuz… olamaz. Olmamalı. Zaten buz bile geri eridiğinde adam gibi su olamaz. Sen ardında ne bekliyorsun?

 Bir zamanlar seni mutlu eden, muhtemelen dışarıdan gelen şeyin yokluğu, senden çıkma senin canını yakan bir şeyle doldurulamaz.

Hem sonra gurur nasıl bu kadar büyük olsun ki? İnsandan çıkan, insanlıktan büyük olamaz.

-Yazar sigara içse burada kesinlikle bir sigara yakardı-

Ve tekrar, son ki üç dört.

Açık açık yazamam biliyorum. Zaten içimden gelenleri olay örgüsüyle ifadeyi de pek sevmiyorum. Olgusaldan gidince yol biraz uzuyor ama kızmazsan taksimetreyi kapatacağım. Konuşmak istiyor canım, olmaz mı? Hem sadece beş te-le versen yeter.

Bazı insanlar var, ben değil bir arkadaşım doktor bey,  bir insanı sevmeyi gerçekten sevebiliyor. Sonra o arkadaşım, sizin o dürüp götünüze soktuğunuzdan olsa gerek neye benzediğini pek de bilmediğiniz doğrularınız arasında, doğru bir şekilde, insana düşeni düz hesap/ küsuratsız yapıyor-sevdiği gibi seviyor. Ve diğer şeyler. Yaşıyor.

Yani nerede karıştı tüm kavramlar bilmiyorum ama bir yerde bazı insanlar, bu karışıklıktan korunmuş, o hem fikir olunmuş pek meşhur “yalandancılık”ın aksine hissettiğini-hissettiği gibi yaşıyor.

Sonra birisine o kıçına kaçan doğruları o kadar batıyor olmalı ki; dur diyor, yapma.  Bir sürü nedenler, bir sürü olmazlar ve olamazlar.

 Ve sinirleniyorum…

Birkaç kişi üzülüyor sonra, ben dur üzülme orada, bak gidelim, seni başa götüreyim, oraya insanlığa, insanlığımıza demek istiyorum. Yapamıyorum.

Ve daha çok sinirleniyorum..

Sizin o mor dolmuş kokularınızı içime/ize çekmeden gitmek mümkün olsa ah keşke belki ama işte aranızdan ayrılamıyorum…  

Sinirleniyorum/çaresiz kalıyorum.

Herkesin kolunda bir Karamürsel sepeti, bir ışıldaklı kapı altından geçiliyor. Her şey törensel. Sanki güzel bir müzik var

 /yokluklu boşlukta neyden yarattıysanız artık/

Kimse alıcı değil ama herkes dükkanın önünü kapatıyor.

Ve ben ne olgusal gittim ne olaysal…Bazı yerler o kadar yabancı ki, sonunda bana hep karşının taksisi olmak kalıyor.